Lord Vane’in ortadan kayboluşu ve muhafızların zihnen darmadağın bir halde ormanda bulunması, başkentteki sarayda ve Aytar Hanedanı’nda büyük bir paniğe yol açmıştı. Herkes bunun vahşi bir canavar saldırısı veya rakip bir soylunun suikastı olduğunu düşünüyordu. Ancak gerçekte, Julian çok daha büyük bir adımın eşiğindeydi: Yeraltı mezarlığı.
Aytar Hanedanı’nın onlarca yıllık geçmişine ev sahipliği yapan ve yüzyıllardır kapısı açılmamış olan aile mezarlığı, malikanenin en derin bodrum katının altındaydı. Gecenin ilerleyen saatlerinde, Marta’nın gözetiminde ağır demir kapının önüne gelen Julian, elindeki eski meşalenin ışığında paslı kilide baktı.
Zihnindeki kara büyü enerjisini parmak uçlarında toplayan genç, kilidin üzerindeki mühürleri tek tek çözdü. Kapı, gıcırdayarak açıldığında dışarıya yüzlerce yıllık küf, çürümüş toprak ve ölüm kokusu yayıldı.
İçeride, sıralar halinde dizilmiş taş lahitler ve karanlıkta parlayan iskelet kalıntıları duruyordu. Normal bir insan bu mezarlığa adım attığında korkudan ürperirdi; fakat Julian, burayı kendi krallığının ilk kışlası olarak görüyordu.
Lahitlerin arasına yürüyen Julian, ellerini yere bastı ve araftan süzülen o kadim Nekromansi duasını zihninden serbest bıraktı. Gözlerindeki mor ışık tüm mezarlığı aydınlattı. Taş zeminler sarsılmaya, tozlar havaya karışmaya başladı. Lahitlerin kapakları teker teker büyük bir gürültüyle devrildi.
Toprağın ve ölümün altından kalkan yüzlerce iskelet asker, ellerinde paslı kılıçları ve boş göz çukurlarındaki mavi alevlerle Julian’ın önünde diz çöktü.
"Uyanın," diye fısıldadı Julian’ın sesi mezarlığın taş duvarlarında yankılanarak. "Artık intikam vakti yaklaşıyor. Bu krallık, gölgelerimin altında yeniden kurulacak."
Yorumlar (0)
Yorum için giriş yap.
Henüz yorum yok.