“Lu Zhou, uyan!”
Omuzları tekrar şiddetle sarsılan Lu Zhou, yavaşça gözlerini açtı ve Wu Dahai'nin şişman yüzünü gördü.
“Lanet olsun! Sonunda uyandın,” dedi Wu Dahai, Lu Zhou'nun omuzlarını bırakırken uzun bir iç çekerek. Özür dileyerek güldü, “Umarım sakıncası yoktur. Rahatsız etmek istemedim. Horladığını gördüm ve iyi olduğunu tahmin ettim.”
Lu Zhou, etrafındaki beyaz duvarlara ve hastane yatağını örten çarşafa baktıktan sonra sordu, “Neredeyim?”
“Hatırlamıyor musun? Telekom İş Merkezi'nde güneş çarpması geçirmiştin!” dedi Wu Dahai, sandalyeye geri otururken. İç çekti ve kalın uyluklarına vurarak, “Ah, sana inatçı olmamanı söylemiştim ama dinlemedin. Biz bunu sadece yarı zamanlı yapıyoruz. Profesyonel değiliz. Bu kadar çok çalışmanın ne anlamı var? Şimdi haline bak. Sağlığını feda ettin. Buna değer mi?” dedi.
Lu Zhou isteksizce gülümseyerek, “Doktor sağlığım hakkında ne dedi?” diye sordu.
“Çok bir şey yok, sadece biraz susuzluk,” dedi Wu Dahai. Çenesiyle komodini işaret ederek ekledi, “Oraya bir bardak su koydum. İçmeyi unutma.”
Lu Zhou boğazını temizledi ve içtenlikle “Teşekkür ederim,” dedi.
“Bana teşekkür etme. Sen bir alt sınıf öğrencisisin. Üst sınıf öğrencisi olarak, sana bakmak benim görevim,” dedi Wu Dahai. Elini sallayarak ekledi: “İyi dinlen ve iyileştiğinde okula geri dön. Maaşını zaten ödedim, alıp almadığını kontrol et. Ayrıca hastane faturası için endişelenme. Çok fazla değildi ve zaten ödedim.”
“Bunu nasıl kabul edebilirim...”
“Sorun değil. Duygusal olma. Bu işi senin için ben ayarladım. Sana bir şey olursa sorumluluk bana ait,” dedi Wu Dahai. Sandalyeden kalktı ve “Bu durumu burada bırakalım. Birkaç gün dinlenmelisin. Tekrar çalışmaya başlama.” dedi.
Lu Zhou bir şey söylemek istedi ama kelimeleri bulamadı. Bunun yerine başını salladı ve teşekkür etti.
Wu Dahai “teşekküre gerek yok” anlamında elini salladı ve ayrıldı.
Lu Zhou hastane yatağında uzandı ve tavana doğru iç çekti.
“Görünüşe göre yeni bir yarı zamanlı iş bulmam gerekecek...”
Tüm bu sorunlardan sonra, Wu Dahai muhtemelen onu geri istemezdi. Üstelik Lu Zhou kendinden de hayal kırıklığına uğramıştı. Onlara çok fazla sorun çıkarmıştı. Daha fazla yardım isteyemezdi.
Yatağında döndü ve o tuhaf rüyayı düşündü. Gözlerini kapattı ve sessizce fısıldadı, “Sistem.”
Cevap yok.
“Yüksek teknoloji sistemi.”
Buna da cevap yok.
Lu Zhou'nun yanakları hafifçe kızardı.
Kahretsin!
Sanırım sonuçta bir rüyaydı...
Ancak gözlerini açtığında gördüklerine şok oldu.
Tüm çevresi bembeyazdı. Yarı saydam holografik ekran ve sıfırlarla dolu karakteristik panel vardı. Her şey gerçek gibiydi.
Lu Zhou kısa bir an şaşırdıktan sonra büyük bir mutlulukla yumruklarını sıktı.
Haha!
Bu gerçek! Bu bir rüya değil!
Yarı saydam özellik panelinde aniden bir hatırlatma metni belirdi.
[Kullanıcı, lütfen görevi seçin]
Lu Zhou, ekrana doğru yürürken heyecanını kontrol etmeye çalıştı ve [görev] simgesine dokundu.
Hemen ardından, önünde yarı saydam bir sohbet kutusu belirdi.
[
Görev 1: Fiziksel Zindelik
Açıklama: Her şeyden önce, bilimsel araştırmalarda başarılı olmak istiyorsanız sağlıklı bir vücuda sahip olmalısınız. Gazetecilerden kaçmanız, zombilerle savaşmanız ve 72 saat boyunca aralıksız performans göstermeniz gerekiyor. Vücudunuzu eğitmek kolay bir iş değil. Kullanıcı, lütfen şimdi başlayın.
Gereksinimler: Bir saatte beş kilometrelik koşu. Zamanlayıcıyı başlatmak için görevi düşünün. (Başarısızlık durumunda meydan okumayı tekrarlayabilirsiniz)
Ödül: Herhangi bir bilim dalında 20 deneyim puanı. Bir şans çekilişi bileti. (%100 çöp) ]
[
Görev 2: İlişkiler geliştirmek
Açıklama: Akademik alanda olmak ve insanlara akşam yemeği ısmarlamak istemiyorsanız, ilişkileri yönetmeyi öğrenmelisiniz.
Gereksinimler: Jin Ling Üniversitesi Matematik Bölümü Başkanı Profesör Lu Fangping ile iyi bir ilişki geliştirin. (Minimum ilişki puanı 30. Görev başladıktan sonra görev ilişki puanı hedefi görüntülenecektir.)
Ödül: 100 matematik deneyim puanı. 400 genel puan. Bir şans çekilişi bileti. (%97 çöp, %3 yüksek teknoloji örneği)
]
[
Görev 3: Dahi bir öğrencinin yaşam tarzı açıklamaya gerek duymaz
Gereksinimler: 24 saat kütüphanede ders çalışın. Başlamak için görevi düşünün.
Ödül: Her ders için deneyim puanı sayısı, okunan kitapların türüne ve kitapların değer puanına göre belirlenir. 100 genel puan. Bir şans çekilişi bileti. (%90 çöp, %9 örnek, %1 plan)
]
Bu sistem oldukça dürüst. Hatta yüzdeleri bile vermişti.
Ama bu koşu görevi de neyin nesi? %100 çöp çıkma olasılığı mı?! Tam bir dolandırıcılık!
Ayrıca, profesörle ilişki geliştirmek de neyin nesi? Ona akşam yemeği mi ısmarlayacağım? Ona hediyeler mi vereceğim? Her iki durumda da bana çok para mal olacak.
Sadece son görev biraz normal görünüyor. Ne kadar deneyim puanı vereceğini söylemese de, çöp çıkma olasılığı en düşük! Oyun teorisi açısından bakıldığında, bu görev en iyi yol olmalı, değil mi?
Ayrıca, 24 saat kütüphanede ders çalışmak oldukça kolay görünüyor.
Her şeyi düşündükten sonra, Lu Zhou tereddüt etmeden üçüncü görevi seçti.
Dahi bir öğrencinin hayatı açıklamaya ihtiyaç duymaz!
[Seçtikten sonra görevi değiştiremezsiniz. Süre sınırı yoktur. Görevden vazgeçerseniz, 200 genel puan cezası uygulanır. Kullanıcının şu anda 0 genel puanı var. Seçiminizi onaylıyor musunuz?] (İlk hatırlatma)
Lu Zhou tereddüt etmeden, “Onaylıyorum!” dedi.
[Seçim tamamlandı. Bol şans.]
Beyaz ışık huzmeleri parladı. Özellik panelinin [görev] bölümü “Yok”tan “Üçüncü görev”e geçti.
Lu Zhou gözlerini kapattı ve derin bir nefes aldı. Sistemden çıkmak için fısıldadı. Gözlerini tekrar açtığında, hastane odasında olduğunu gördü.
Bir süre yatakta uzandı ve yeni bilgileri sindirmek için birkaç dakika harcadı.
Nedenini bilmiyordu ama bir şekilde bu yüksek teknoloji sisteminin kullanıcısı olmuştu.
Wu Dahai'nin onu uyandırdığı anı hatırladı. Sistemin uzayı, bu gerçekliğin dışında bir şey olduğu için bilincine derinlemesine yerleşmiş olmalıydı. Dahası, sistem uzayındaki ve dışındaki zaman eş zamanlı olarak akmalıydı.
Dürüst olmak gerekirse, Lu Zhou sistemin gerçekten var olduğunu bile hissetmiyordu.
Ancak bunların hiçbiri önemli değildi.
Bu bir uzaylı planı, bir 1 Nisan şakası ya da beyninde bir sorun olabilirdi. Görevi zaten kabul etmişti, bu yüzden öğrenmek için tamamlaması gerekiyordu.
Lu Zhou komodinin üzerindeki su bardağını alıp hepsini içti. Sonra yataktan kalktı.
Hemşire tarafından vücut sıcaklığı ölçüldü ve iyi olduğu doğrulandı. Ardından hastaneden çıktı ve okula geri dönmek için en yakın otobüs durağına yürüdü.
Yurt odasına döndüğünde, odada sadece Liu Rui vardı. Diğer iki oda arkadaşı internet kafeye gitmiş olmalıydı.
Liu Rui, Lu Zhou'nun geri döndüğünü fark etti ve ders kitabını bıraktı. Gözlüğünü düzeltirken, "Lu Zhou, sıcak çarpması geçirdiğini duydum?" diye sordu.
"Evet... ama önemli bir şey değildi," dedi Lu Zhou zoraki bir gülümsemeyle. Yatağına doğru yürüdü.
Bu tip dört kişilik yatakhanelerde, üst ranzada bir yatak, alt ranzada ise bir masa ve bir dolap bulunuyordu. Lu Zhou tüm kartlarını dolabın çekmecesinde sakladı.
Çekmecede biraz aradıktan sonra Lu Zhou, sonunda kütüphane kartını bulduğu için rahatladı. Ardından sırt çantasıyla yurttan çıktı.
Soğuk gece rüzgarları şemsiye ağaçlarının arasından eserek hışırtılar çıkarıyordu.
Sokaklar ışıklarla ışıl ışıl parlıyordu. Öğrenciler ve öğretmenler ellerinde ders kitaplarıyla dolaşıyorlardı. Sahada bazıları el ele yürürken, bazıları da eşleriyle birlikte koşuyordu. Sanki bu okul her zaman canlı ve enerji doluymuş gibiydi.
Saat sekiz olmuştu bile. Lu Zhou, ışıl ışıl aydınlatılmış kütüphaneye baktı ve bir yabancılık ve nostalji duygusu hissetti.
Buraya ne zamandır gelmemiştim?
Derin bir nefes aldı. Huzursuzluk hissiyle kütüphaneye girdi.
Yorumlar (0)
Yorum için giriş yap.
Henüz yorum yok.